Huwag ako!

 Pebrero 10, 2013

Iklimang Linggo sa Karaniwang Panahon

Isa 6,1-2a.3-8 . 1 Cor 15,1-11

Lucas 5,1-11

===

Kunwari, election ng officers ng isang klase. Nananahimik ka sa isang tabi, iniisip mo kung ano ang gagawin mong tactics sa Dota, nang biglang may tumayo at nagsabi ng pangalan mo. Ni-nominate ka pala for President. Naturalmente, ang unang reaksyon na ating mararamdaman ay gulat. 

Ha? Bakit ako?! Huwag ako, uyy!!!

Pero dahil ikaw ang pinili ng higit na nakakarami, wala kang magawa kundi sundin ang kanilang nais. Tinanggap mo ang maging presidente ng mga pasaway mong kaklase, at nagawa mo naman silang pangunahan ng maayos. Nagkaroon ka pa ng chance na ipakita ang iyong galing at husay. Sa bandang huli, nagkaroon ka pa ng Student Leadership award dahil sa iyong pagiging leader.

Lahat naman tayo ay mahilig tumanggi o umiwas kapag nakakatanggap ng responsibilidad. Pero parang may nag-uudyok sa atin na tumuloy lang at gawin ang inaatas sa atin. Maaaring ito ay magbigay sa atin ng matinding sakit ng ulo, problema at kung anu-ano pa, pero sa bandang huli ay makakaramdam tayo ng kakaibang saya na nakakapaglingkod tayo sa iba.

Ngayong ilang araw na lang at Cuaresma na naman, ibinabahagi sa atin ng ating Ebanghelyo ang isang napakagandang mensahe ng paglilingkod sa kabila ng takot at pangamba ng ating katauhan. Sa sandaling iyon na naghimala ang ating Panginoon sa laot, ay nakita ng isang mangingisda ang kanyang panibagong misyon, na sa una ay kanyang tinanggihan ngunit sa biyaya ng Panginoon ay kanyang pinanindigan.

KILALA NATIN SI PEDRO, ang unang Santo Papa na naging tagapanguna ng Iisang Banal na Iglesia Katolika Apostolika. Ngunit kung babalikan natin ang kanyang sinimulan, ay makikita natin ang isang simpleng mangingisda na may simpleng pamumuhay at tuwa sa kabila ng kaabalahan, hanggang sa dumating si Hesus na nagpabago sa kanyang buhay.

Sa himalang kanyang nasaksihan sa kanya mismong bangka na punung-puno ng isda sa tanghaling-tapat, nakita ni Pedro na hindi basta-basta ang taong nakisakay sa kanyang bangka. Sa kanyang isip, naunawaan niya na hindi siya karapat-dapat na nasa harapan ni Hesus kaya bigla siya nagpatirapa at nagsabi, lumayo po kayo sa akin, Panginoon!

Ngunit, sa kabila nito ay pinatatag ni Hesus ang kanyang kalooban, Huwag kang matakot, magiging mangingisda ka ng tao mula ngayon. Di mahalaga kay Hesus ang pinanggalingan o kahinaan ni Pedro, maaari na rin nating masabi na alam na ni Hesus ang gagawing pagtatwa ni Pedro sa sandaling iyon, pero hindi pa rin ito mahalaga. Ang mahalaga kay Hesus ay ang papel na gagampanan ni Pedro sa pangunguna sa kanyang Simbahan, na kanya namang ipaglalaban hanggang kamatayan.

Madalas tayong tinatawag ng Panginoon sa kakaiba ngunit banal na mga adhikain. Mas madalas sa hindi, ay hindi ayon sa plano natin ang ating mga nakukuha. Tila ba nagbabago ang takbo ng ating mundo sa oras na ang Panginoon na ang gumalaw.

Minsan pa nga, tinatanong natin ang ating sarili kung bakit tayo ang pinili para rito - bakit hindi sila? Bakit ako? - at madalas pa tayong tumatakbo at umiiwas sa kanyang kalooban sa tuwing tayo'y magkakasala, subalit saanman tayo tumakbo, gaano mang kalayo ang ating marating, sa kanya at sa kanya pa rin tayo babalik.

Eh bakit pa nga ba iiwas? Kung siya ang nagbibigay ng lakas, ay bakit tayo lalayo? Kung sa kanya tayo makakakuha ng buhay, ay bakit tayo tatakbo?

Pa-Cuaresma na ulit, mga ka-Dose. Ngayon pa lang, tignan na natin ang ating mga sarili at tanungin, umiiwas pa ba ako sa biyaya? Kung oo, at malamang ay ganito ang sagot nating lahat, ay wag tayong matakot na lumapit sa ating Diyos. 

Ihanda natin ang ating sarili sa kanyang pagmamahal. Walang makakapantay sa kanyang pagtawag sa atin, sa kanyang pagkalinga at paghirang. Kahit na ilang beses nating sabihing Lord, wag ako!, ay patuloy niyang sasabihin, HUWAG KANG MATAKOT.

TIWALA LANG kahit di ka matanggap!

Pebrero 03, 2013

Ikaapat na Linggo sa Karaniwang Panahon

Pro-Life Sunday 

Jer 1:4-5, 17-19 .1 Cor 12:31—13:13 

Lucas 4, 21-30

===

Maikli, ngunit malaman.

Isa sa mga mahirap na gawin ng isang Kristiyano ay ang magpahayag. ng Salita ng Diyos, matindihang panlalait at paninira ang iyong maririnig para sirain ka sa harap ng tao. Dito makikita kung matatag ka o madaling panghinaan ng loob.

Lahat tayo ay binigyan ng pagkakataong magpahayag, hindi lamang sa salita, kundi at lalo na sa gawa. Kaso hindi natin maikakaila na ang mundong ating ginagalawan ay mahilig sa pagsita sa mga nagawang pagkakamali sa halip na tignan ang kabutihan sa mga bagay-bagay. 

Tulad ito ng pinagdaanan ni Hesus noong pinagdudahan siya ng mga tao sa Sinagoga sa Nazaret: di ba iyan ang Anak ni Jose na Karpintero? Sa mata ng mga dalubhasa, walang karapatan ang isang mababa sa lipunan na magpahayag. Mas may dating kung ang mapapakinggan mo ay ang bihasa talaga sa Kasulatan. 

Subalit sa pahayag ni Hesus nasalamin ang kanyang paglilingkod: Ang Propeta ay kinikilala ng lahat liban sa kanyang sariling bayan at mag-anak. Samantalang siya ay naging kilala sa buong Galilea, hindi siya nakagawa ng anumang himala sa Nazaret. Muntikan pa nga siyang ipapatay ng mga kababaryo niya dahil inihalintulad niya ang naganap noon sa Sinagoga sa naganap noong panahon ni Elias sa Serephta at noong panahon ni Eliseo sa Syria.

Upang maipahayag ang Salita, kailangan nating umalis sa ating comfort zone. Kailangan nating lumayo at ibukas ang kamalayan ng higit na nakakarami sa biyayang hatid ng Salita ng Diyos. Hindi lamang ito maghahatid ng pakinabang sa kanila, kundi sa atin rin sapagkat pagkakataon ito upang lumago at makilala ang kultura ng ibang lugar.

Ganito siguro ang pakiramdam ng mga Misyonero na isinusugo sa mga malalayo at mapanganib na lugar maihatid lamang si Kristo sa mga di pa nakakakilala sa kanya. Ganito siguro ang nasa isip ng mga relihiyoso na piniling lumayo sa kinang ng mundo at manatili sa loob ng kumbento maipanalangin lamang ang mundong balot ng lagim.

Lahat tayo ay isinusugo! Hindi natin alam ang ating daratnan sa araw-araw na buhay subalit nananatili ang biyaya ng Diyos para sa atin. Ang bawat sandali ay pagkakataon upang ihatid si Hesus sa bawat isa. Kailangan lamang nating magtiwala sa kanyang kagandahang-loob na hindi nag-iimbot. Ang bawat sandaling ginagawa natin ng tapat ang ating tungkulin, o nagpapahayag ng dangal at ganda ng buhay, o minamahal ang taong malapit sa atin - ang lahat ng ito ay nagbubunsod sa ating ipahayag si Kristo sa salita at lalo na sa gawa!

Siguro nga, hindi tayo matatanggap sa ating sariling bayang kinagisnan, subalit hayaan natin na ang Panginoon ang magdala sa atin saanmang kanyang naisin. Huwag ang kalooban natin ang pairalin; bagkus ay hayaang ang kanyang Kalooban ang manaig sa ating puso. 

Ito ang kanyang panawagan sa atin ngayon, hindi ka man nila tanggapin, may kikilala sa akin dahil sa iyo. TIWALA LANG!

Naganap habang nakikinig.

Enero 27, 2013

Ikatlong Linggo sa Karaniwang Panahon

National Bible Sunday

Neh 8:2-4a, 5-6, 8-10 .1 Cor 12:12-30

Lucas 1:1-4; 4:14-21

===

Pasensya na po, medyo masama ang pakiramdam ng inyong tagapagnilay sa mga panahong ito. Maikli lang po ang aking ibabahagi, subalit pipilitin ko po itong idiretso sa punto.

Tumayo si Hesus at nagpahayag.

Sumasaakin ang Espiritu ng Panginoon!

Galing ito sa aklat ni Propeta Isaias, isang sikat na tagapamahayag ng Lumang Tipan.

Nang matapos siya, siya ay naupo at pinahayag,

Naganap ang bahaging ito ng kasulatan samantalang nakikinig kayo.

Totoo nga naman, bilang Anak ng Diyos na nagkatawang-tao, si Hesus ang katuparan ng pinahayag ng Propeta. 

Walang halong biro iyan.

Totoo.

Kung titignan natin ang buhay ngayon, isang malaking pagkakaiba.

Wala nang masyadong nagbabasa ng Biblia.

Old school daw.

Mas uso na si FB at @twtr.

Mas maganda ang Fifty Shades of Grey kasi nakaka-relate sila kay Christian Grey. 

Naungusan pa nga ni Harry Potter eh.

Wala nang nakakakilala sa mga katauhan ng Biblia.

Kilala lang nila si Adan, si Eba at ang mansanas.

Ni yung ahas, di pinapansin.

Tapos, si Papa Jesus at Mama Mary. 

Nasaan na si Amang Jose?

ITO ANG REALIDAD.

Hindi na tayo ang bayang mulat sa biyaya ng Diyos.

Karamihan sa atin, happy-go-lucky na.

Walang pakialam sa pangangailangan ng iba.

Basta ang importante, tayo. Ako. AKO.

NASAAN ANG DYOS?

Nandun, sa librong tinalikuran natin!

Bakit nga ba di natin ito muling kunin, basahin at intindihin?

Siguro, dito natin makikita ang sagot sa ating mga problema, tulad ni Amang Agustin.

Tolle, Lege, Tolle, Lege!

Siguro, mauunawaan natin ang dahilan kung bakit maraming problema sa mundo, at kung bakit tayo pinapadaan sa pagsubok, tulad ni Pablo.

Siguro, makikita natin ang halaga ng ating kapwa bilang isang Simbahan na pinangungunahan ni Kristo. 

Siguro, masusumpungan natin ang hiwaga ng ating kaligtasan.

Buksan lang natin ang librong ito. Muling ibalik sa ating buhay, pamilya, lipunan.

At muli nating maibabalik si Kristo sa mundong wala nang pagkilala sa kanya.

Kunin mo ulit ang Bibliya! Basahin mo!

At tiyak na makikita mo ang kaganapan ng buhay samantalang binabasa mo ito.

Gawin ninyo ang sasabihin ng Batang nawala!

Enero 20, 2013

KAPISTAHAN NI HESUS, ANG BANAL NA SANGGOL 

(SANTO NIÑO)

Is 9, 1-6 . Efe 1,3-18

Lucas 2, 41-52

Para sa Ikalawang Linggo sa Karaniwang Panahon:

Juan 2, 1-11

===

Sa araw na ito ay pinagdiriwang ng Pilipinas ang Pista ng Batang manliligtas. Inaalala natin sa araw na ito ang pagsisimula ng isang pananampalatayang nag-alab sa puso ng Pilipinong Kristiyano sa nagdaang mga siglo, at patuloy na pinatatatag ng pagsubok. At ang ating tanda rito ay ang imaheng handog ni Magellan kay Humabon, ang Batang Hesus na patuloy na minamahal at pinipitagan ng buong sambayanang Pilipino, dito o saanman sa mundo.

Mahal natin ang Niño sa simpleng mga dahilan; di natin maikakaila na pinapakilala nito si Hesus na tunay na naghahari sa puso ng mga namimintuho at nagtitiwala sa kanya, bata o matanda. Ang kanyang halimbawa ng kababaang-loob at katapatan sa Ama ay mababanaag sa ating Ebanghelyo ngayon, na tungkol sa pagkawala ni Hesus sa Templo.

Hindi ba ninyo nalalaman na ako'y dapat na nasa tahanan ng Aking Ama? Sa pagkakita sa kanya sa Templo, nabanaag nina Maria at Jose ang misyon ni Hesus na ilapit ang lahat sa kanyang Ama, tulad ng kanyang paglapit sa ating piling. Hindi niya inalintanang mawala ng tatlong araw, basta makilala ng lubusan ang kanyang Ama. 

At nakikilala nga ng Batang Hesus ang Ama, dahil tinutupad niya ang kanyang kalooban sa lahat ng oras. Sa atin namang pagsulyap sa Ebanghelyo para sa Ikalawang Linggo ng Karaniwang Panahon, masasaksihan natin ang Kasalan sa Cana kung saan ginawang alak ni Hesus ang tubig. Sa kabila ng pagtutol

ni Hesus ay sinabi pa rin ng kanyang Ina, Gawin ninyo ang sasabihin niya sa inyo. Natatalos na ni Maria na panahon na upang ipakilala ni Hesus ang kapangyarihan ng Diyos sa madla.

Magagawa lamang ni Hesus na ipakilala ang kapangyarihan ng kanyang Ama kung sa kanyang kabataan ay sinikap na niyang makilala ito. At makikita nga natin ito sa kanyang buong buhay, buhat sa kanyang pagkamulat sa mga Kasulatan sa Templo, hanggang sa Unang Himala sa Kasalan. Sa ibang salita, ang pagtupad sa kalooban ng kanyang Ama ang nagbigay sa Panginoong Hesus ng higit na tatag upang ipakilala siya sa atin.

Ang Pista ng Santo Niño ay Pista ng pagtitiwala sa Panginoon, sapagkat magagawa natin kahit na imposible basta kasama natin siya. Hindi dapat tayo mawalan ng pag-asa sapagkat, tulad nga ng sinabi nila, with faith we can move mountains! Kahit na sinasabi ng mundo na hindi natin kaya, basta nasa Panginoon ang ating pag-asa ay ating mapagtatagumpayan.

Tulad ng Santo Niño, ipinagkakatiwala ko ba sa Diyos ang aking buhay?

Panginoon, salamat sa biyaya ng iyong kabataan. Tulungan mo kaming magtiwala sa Iyo at sa Iyong Ama upang magawa namin ang lahat, kahit na ang imposibleng bagay na ayon sa kanyang kalooban. Amen.

 

PIT SENYOR!!!

VIVA SEÑOR SANTO NIÑO!!!

Iyan ang TOTOO!

DAKILANG KAPISTAHAN NG PANGINOONG HESUKRISTO, HARI

Nobyembre 25, 2012

Dn 7,13-14 . Ph 1,5-8

Juan 18,33-37

===

The truth hurts, ayon sa isang kasabihan. Kapag humarap tayo sa isang bagay na totoo, alam nating kahit paano ay mababago nito ang mga pananaw natin sa buhay, sampu ng lahat ng tao sa paligid natin. Kahit paano, ang katotohanan ang magtataas o magbabagsak sa isang bagay, tao o pangyayari. Ito ang magsasaad kung tama o mali ang gawi natin. Sa isang salita, ang katotohanan ang isa sa mga mahahalagang pinanghahawakan natin, anuman ang estado o gawain natin sa buhay.

Ito rin ang pinapakilala ni Hesus sa ating Ebanghelyo ngayon, ang Huling Linggo sa Taong Liturhikal B. Sa gitna ng tinding hirap na kanyang binabata sa magdamag na siya'y inuusig, lakas-loob niyang pinahayag sa harap ni Pilato na siya'y Hari! Ito ang dahilan kung bakit ako ipinanganak at naparito sa sanlibutan, upang magsalita tungkol sa katotohanan.

Marami sa atin ang nagtatanong, bakit nga ba natin ipinagdiriwang ang Pistang sa dulo ng taon? Ano ang halaga para sa atin ng isang Hari na di naman natin kilala ni nakita? Totoo nga ba siya? Kung babalikan natin ang kasaysayan ng kapistahang ito, makikita natin ang isang kabalintunaan. Sa Quas Primas ni Papa Pio XI, pinahayag ng Banal na Papa ang paghahari ng maka-mundong mga pananaw, lalo na ang komunismo na talamak noong panahong iyon. 

Para sa mga makamundong pinuno, hindi umiiral ang Diyos, at kung umiral man siya ay wala siyang pakialam sa mga gawain ng mundo. Wala siyang karapatang mamuno sa kanila sapagkat di naman nila siya nakikita, ni nararamdaman. Higit sa lahat, isa siyang hadlang upang makapaghari sila sa paraang kanilang gusto. Katulad ni Pilato, kanilang sinasabi, hindi mo ba alam na may kapangyarihan akong palayain ka at kapangyarihang ipapako ka sa Krus? (Jn 19,10)

Subalit hindi ito ang totoo! Sa Krus, samantalang siya ay nakapako, ay pinakilala ni Hesus ang kanyang paghahari na hindi lamang nakatuon sa makamundong pananaw tulad ng tinuran sa taas; ang kanyang paghahari ay isang ubod ng pagmamahal at sakripisyo. Si Hesus ay hari na handang ialay ang sariling buhay para sa lahat ng umaasa sa kagandahang-loob ng Panginoon. Hindi ito kaya ng mga pinuno ng sanlibutan, ni magawa kailanman.

Christ as our Redeemer purchased the Church at the price of his own blood; as priest he offered himself, and continues to offer himself as a victim for our sins. Is it not evident, then, that his kingly dignity partakes in a manner of both these offices? [Quas Primas, 16]

Hindi ito kayang gawin ng mga taong umaastang "pinuno," dahil sa dignidad na dala ng pangalan o puwesto nila. Ayaw nilang mapahiya, ni plumakda. Gusto nila na sila ang masusunod. Subalit ang paghahari ni Hesus ay hindi paghahari bilang "boss" na uutusan tayong gawin ang anumang gusto niya. Naparito siya, hindi upang paglingkuran kundi upang maglingkod. Pinakita niya ito sa kanyang kamatayan sa Krus.

Ito ang katotohanang hinarap ni Hesus sa sandaling iyon na kaharap niya si Pilato. Ito rin ang patuloy niyang pinapakilala sa bawat isa sa atin, lalo na sa mga taong ayaw pa rin siyang tanggapin, ni yakapin ang katotohanang kanyang taglay. Patuloy na naghihintay si Kristong Hari para sa atin na kanyang mga iniligtas upang kilalanin siya at tanghalin na Hari ng kanilang buhay.

Sukat nating tanungin ang ating mga sarili sa araw na ito, Ano nga ba ang itinuturing kong totoo? Kinikilala ko ba si Hesus na Hari sa aking buhay, o patuloy lang ako sa buhay kong walang panginoon kundi ang sarili ko?

Sa ating pagtatapos sa isang Taong Liturhikal, muli nating subukang tuklasin ang kagandahang-loob ng Panginoon na patuloy na naghahandog ng kanyang kagandahang-loob para sa atin. Si Hesus ang nagpapakilala sa atin ng katotohanan, na siya ang Hari ng ating buhay at wala nang iba. Walang halong pangamba, makakaasa tayo sa patuloy niyang pagdamay sa ating lahat. Manalig tayo sa kanya at itanghal nating siya bilang Hari ng buong sanlibutan! Iyan ang totoo!

Panginoon, patuloy naming hinahanap ang katotohanan sa mga maling bagay. Buksan mo ang aming mata upang makita namin ang tunay na katotohanan: na Ikaw ang Hari at Diyos ng aming abang buhay. Maghari ka sa amin! Amen!

2012

Ika-33 Linggo sa Karaniwang Panahon

Dn 12,1-3 . Heb 10, 11-14.18

Marcos 13, 24-32 

===

Sino nga ba ang hindi pa nakakasagap ng balita na Doomsday na daw sa December 21, 2012? Maraming nagsasabing totoo daw na may malaking asteroid na tatama sa planeta at lalamunin ang lahat ng nakatira dito. Walang ititira, lahat mamamatay. Kung may matira man, eh good luck na lang dahil talagang wala ka nang makikitang matinong pagkain ni matitirahan. Back to zero, kung baga, kung magiging uso pa ang number na zero pagdating ng araw na iyun. Ni di na nga pinadaan pa ang araw ng Pasko eh, so malamang ay talagang wala ka nang dahilan para mabuhay pag nagkagayon.

Ganito ang pananaw ng nakakarami sa atin pagdating sa katapusan ng mundo. Masakit, nakakapangilabot, at higit sa lahat, malapit na. Magaling na tayo kapag nagkatotoo ang mga bagay na ito, sapagkat nahuli natin ang isip ng Diyos na siya lamang nakakaalam ng lahat ng bagay, maging ang katapusan.

Sa puntong ito, tunghayan natin ang Mabuting Balita sa araw na ito, ang ikalawang linggo bago matapos ang taong liturhikal. Mababanaag rin natin sa mga salita ni Hesus ang pagdating ng wakas. Walang pinagkaiba sa ating pananaw: Sa araw na iyon, matapos ang matinding kapighatian, magdidilim ang araw, hindi magliliwanag ang buwan, malalaglag mula sa langit ang mga bituin, at mayayanig ang mga kapangyarihan sa kalawakan. 

Medyo may pagkakapareho siya sa Asteroid na tatama "daw" sa December 21, subalit may matindi itong pagkakaiba. Sa pananaw natin, ang katapusan ng mundo ay ang panahon na wala ka nang magagawa kundi harapin ang iyong kamatayan. Walang kaparis ang hirap na daranasin natin, na makakalimutan na nga nating may Diyos. Mapapatunayan nito na walang magliligtas sa atin, at walang saysay ang ating pananampalataya.

Subalit sa pananaw ni Hesus, ang katapusan ng mundo ay ang panahon na kung saan ay tatawagin ng Diyos ang lahat ng kanyang hinirang papunta sa kanyang piling. Makikita ang Anak ng Tao na nasa alapaap, dumarating na may dakilang kapangyarihan at malaking karangalan. Susuguin niya ang kanyang mga anghel sa apat na panig ng daigdig at titipunin nila ang mga hinirang ng Diyos, mula sa lahat ng dako. 

Ang katapusan ng sanlibutan ay ang panahon ng kanyang pagtawag at pagtipon sa mga nanatiling tapat sa kanya hanggang sa huli. Ito ang katuparan ng kanyang pangako sa kanila, na siyang magpapatunay na may Diyos na mananatili sa piling ng lahat ng nanatiling sumasampalataya sa kanya. Ito ang katuparan ng kanyang wika, kasama ninyo ako hanggang sa wakas ng panahon!

Higit sa lahat, matindi ang pagkakasabi ng Panginoon, Ngunit walang nakaaalam ng araw o oras ng pagsapit niyon, kahit ang mga anghel sa langit o ang Anak man – ang Ama lamang ang nakaaalam nito. Sa tingin ko ay wala na akong paliwanag na dapat pang idagdag, sapagkat malinaw ang mga sinabi ni Hesus. Ito ay isang panawagan rin sa atin na huwag manatili sa sinasabi ng bibig - mabuhay na parang ito na ang huling araw mo sa mundo; kung gagawa ka ng mabuting bagay, gawin mo na ito NGAYON!

Sinabi ni Hesus, Mawawala ang langit at ang lupa, ngunit ang mga salita ko’y hindi magkakabula. Pinaghahandaan ba natin ang mga huling sandali sa pamamagitan ng isang buhay na may Banal na Pagkatakot sa Diyos? Hinihintay ko pa ba ang bukas upang gumawa ng mabuti, o sinisikap ko nang makatulong sa kapwa ngayon? Naniniwala ba ako sa wika ng tao, o sumasampalataya sa pahayag ng Diyos?

Isang magandang tip para sa atin, sa halip na hintayin ang end of the world na walang ginagawa, subukan nating maging isang tapat na Kristiyano sa paningin ng Diyos at ng ating kapwa. At least, kung totoo man na sa 2012 ang end of the world, ay naging handa ka at tapat sa Diyos. Di ba?

Panginoon, ikaw ang Hari ng lahat; ang simula at katapusan. Tulungan mo kaming maghanda sa iyong pagbabalik sa pamamagitan ng isang buhay na tapat sa iyo. Amen.

Paano ka magbigay?

Ika-32 Linggo sa Karaniwang Panahon

Marcos 12, 38-44 

Sabi nila, the more you give, the more you receive. Napatunayan na ito sa mga kuwento ng mga kapatid natin na, sa kabila ng kayamanang taglay nila, ay di natatakot na maglabas ng higit pa para sa mga nangangailangan. Sabi ng ilan, kaya siya pinagpapala dahil marunong siyang magbigay.

Pero paano kung wala nang natitira sa iyo? Magbibigay ka pa ba?

Sa Ebanghelyo natin ngayon, pinuri ng Panginoong Hesus ang isang babaeng balo sa kanyang pagiging bukas-palad. Sa araw na iyon, samantalang libu-libo ang binibigay ng mga tao bilang buwis, ang babaeng balo ay lumapit at nagbigay ng dalawang pirasong barya. Sa kataga ng Panginoon, binigay niya ang higit sa kanilang lahat, sapagkat ibinigay na niya ang kanyang buong ikabubuhay.

Madalas nating pinag-iisipan ng masama ang ating pagbibigay sa kapwa. Hinahati-hati pa natin yung pera para may matira para sa atin. Ang mahalaga pa rin ay tayo o ang pangangailangan natin. Madalas pa nga ay galit tayo pag magbigay kasi nakukulitan na tayo o anu pa man.

Subalit tignan natin ang halimbawa ng babaeng balo na, kahit na iyun na lang ang natitira sa kanya, ay bukas-palad pa rin niyang ibinigay sa Panginoon. Dito natin makikita na, kahit na ang walang maibigay ay nakakayanang ibigay ang natitira sa kanya, sa pag-asang magagawa ng Diyos na lingapin siya mula sa hirap. May kagalakan sa puso, ipinaubaya niya ang buo niyang kayamanan sa Diyos na pinagmulan nito.

Maitatanong natin sa ating sarili, Paano ba ako magbigay sa Panginoon at sa aking kapwa: may galak o may isnab? Bukas-palad ba na may ngiti sa puso, o may halong hinanakit o sama ng loob?

Mga giliw, tandaan natin na ang lahat ng bagay ay mula sa Panginoon, maging ang sarili nating buhay. Huwag nating itago sa ating sarili ang anumang meron tayo dahil dito masusukat kung gaano natin kamahal ang ating kapwa. 

Panginoon, turuan mo akong maging bukas-palad, para sa lalo mong kapurihan at sa ikakalingap ng aking mga kapatid. Amen.

Misyon: Lingkod ng Lahat

Oktubre 21, 2012

Ika-dalawampu't-siyam na Linggo sa Karaniwang Panahon

CANONIZATION OF BLESSED PEDRO CALUNGSOD

World Mission Sunday

Is 52,10-12 . Heb 4,14-16

Mc 10, 35-45

===

Ano nga ba ang paglilingkod?

Madalas natin itong naririnig sa mga politiko, ako'y maglilingkod ng tapat sa inyo, basta iboto nyo lang ako! Nangangako silang mananatiling tapat sa mandatong binigay natin sa kanila bilang ating mga pinuno. Naniniwala tayo na sa oras na iboto natin sila, ay gagawin nila ang dapat nilang gawin, subalit hindi pa rin naman ito nagkakatotoo sa karamihan ng mga politikong ating nakasalamuha sa paglipas ng panahon. Magtitibag ng kalsada, tapos ipapaayos ulit, sabay lagay ng tarpaulin ng mukha niya na may katagang "Paglilingkod-bayan ni..." 

Ano nga ba ang paglilingkod?

Marami sa atin ang nais na maglingkod dahil sa magiging epekto nito: makikilala tayo, magiging sikat o kung ano pa. Madalas nating iniisip na malaki ang magiging balik sa atin kapag tayo ay naging sikat dahil naglilingkod tayo. Gusto natin, laging tayo ang nangunguna. Ito, para sa atin, ang kahulugan ng salitang Paglilingkod.

Ano nga ba ang paglilingkod?

Sa ating Ebanghelyo ngayon, pinapakilala ng Panginoon ang tunay na halaga ng paglilingkod, Ang sinuman sa inyo na ibig maging dakila ay dapat maging lingkod. At ang sinumang ibig maging pinuno ay dapat maging alipin ng lahat. 

Hindi nalalayo ang pananaw ng mga Hudyo noon sa pananaw natin ngayon tungkol sa paglilingkod. Para sa kanila, kailangan na ang paglilingkod ay may kasamang pagpapakilala, katanyagan. Kailangan mapalakpakan sila para masabing naglilingkod talaga. Sarili lang ang iniisip, hindi talaga mahalaga ang taong pinaglilingkuran.

Para kay Hesus, ang tunay na paglilingkod ay hindi ang pagpapakilala, ni ang tanyag. Ang tunay na paglilingkod ay ang pagsisimula sa ibaba, sa piling ng mga pinaglilingkuran.  Hindi kailangang makilala ka, ang mahalaga ay naibibigay mo ang iyong talento at oras para sa iyong kapwa. Hindi mo rin masasabing nakakapaglingkod ka ng ganap kung hindi mo nagagawang ibagay ang iyong buhay sa mga taong iyong pinaglilingkuran.

Para sa ating Panginoon, kailangang tapat ka at totoo sa iyong pinaglilingkuran. Sa iyong paglilingkod, kinakalimutan mo ang iyong sarili at inilalaan ang iyong panahon at oras para sa Panginoon at kapwa. Sa ngalan ng iyong pinaglilingkuran, handa mong ilaan ang iyong buhay, handa kang mamatay para sa kanila. 

Mismong ang Panginoon ang nagpakita ng halimbawa ng paglilingkod! Sa kanyang pagkakatawang-tao, binitawan niya ang kanyang pagka-Diyos upang makipamuhay sa piling natin. Sa kanyang kamatayan, ipinaunawa ni Hesus ang tunay na paglilingkod: ang ihandog ang buhay alang-alang sa kanyang mga pinaglilingkuran. Sa kanyang pagkabuhay na mag-uli, nakamtan niya ang kaganapan ng kanyang paglilingkod, siya ay niluwalhati at ngayo'y ating sinasamba at pinasasalamatan.

Tignan natin si Pedro! Sa kanyang murang edad, ay naglingkod si Pedro sa Panginoon sa pamamagitan ng pakikiisa sa misyon ng mga Heswita sa mga Chammoro ng Marianas (Guam). Alam niyang mapanganib ang misyon, subalit siya ay naging masigasig na dalhin si Kristo sa mga taong di pa nakakakilala sa kanya. Hindi iniisip ang kanyang kapakanan, bukal sa puso niyang inialay ang kanyang buhay para sa Ebanghelyo, nang siya ay patayin ng mga pinunong Chammoro na hindi tanggap ang kanilang itinuturo. 

Ngayon, tatanghalin na ng Inang Simbahan si Beato Pedro Calungsod bilang isang ganap na Santo, ang ikalawang Santo ng Pilipinas, at huwaran ng kabataan. Si Pedro ay isang huwaran sa atin na ano man ang ating edad, o kapasidad, ay kaya pa rin nating ipakilala si Kristo sa lahat, at makakaasa tayong may gantimpala ang bawat mabubuting gawain.

Tayo rin ay kanyang sinusugo sa isang misyon, na ilaan ang ating buhay para sa ating kapwa, na ipahayag ang Ebanghelyo sa bawat sulok ng daigdig. Tayo ay kanyang isinusugo upang ipakilala si Hesus sa mga taong di pa siya kilala, at sa mga taong ayaw siyang kilalanin. Hindi natin kailangang maging tanyag upang gawin ito, dahil sa kanyang biyaya ay magagawa natin ang lahat para sa kanyang Kapurihan.

Ito ang paglilingkod: ang handang ilaan ang buhay para sa kapakanan ng kapwa. Hindi iniisip ang sarili, kundi ibinibigay ang lahat para sa Diyos at para sa kapatid. Sa halimbawa ni San Pedro Calungsod, tayo ay tinatawag ni Hesus sa ipahayag ang kanyang pagmamahal at pagliligtas sa lahat ng dako. Huwag tayong matatakot na panghawakan ang ating misyon, humingi tayo ng lakas sa Diyos upang magampanan natin ang ating Misyon: ang maging Lingkod ng Lahat!

Pagtanggap sa buhay, handog ay BUHAY!

Oktubre 07, 2012

Ikadalawampu't-pitong Linggo sa Karaniwang Panahon

Gn 2,18-24 . Hb 2,9-11

Mc 10,2-16

===

Pag sinabing Kasal,

isang pananaw na banal

kapag tao ay pinagsama

wag paghiwalayin kailan man.

Ito ay bahagi na, noon pa man,

ng plano ng Diyos, higit sa lahat,

buhay ay pausbungin, nilikha'y paligayahin.

Lahat ay pantay sa kanyang paningin.

Sa atin, ito ay sakramento

Banal na tanda ng Diyos sa tao.

Pagsira dito ay katumbas ng kasawian,

Pagtaliwas ay isang dakilang kasalanan.

Ngunit, bakit nagkakaganito?

Pananaw ng tao'y biglang nagbago?

Ang banal, ginawang laruan

Kasal ngayon, bukas ay hiwalay na?

Para naman sa iba, live-in ay sapat lang,

Di na daw nila keri ang kasal sa simbahan.

Yung iba naman, flirt lang:

Sex ngayon, bukas, "Kilala ba kita?"

Yung iba namang nakakaangat

Nais, RH Bill ay ipasa

Bilang batas na nagtataguyod ng "pamilya"

Ngunit sa totoo ay nakakawasak ng tahanan.

Ang kasal ay katumbas ng buhay

biyaya ng Diyos sa ating nilalang.

Hindi natin pwedeng sabihing tayo ang may-ari

Pag tayo'y namatay, sa Kanya ri'y babalik.

Ang Kristiyano, higit sa lahat,

Inatasang magtaguyod ng buhay

Magka-pamilya, maging responsable

Maging tapat sa sumpaan at sa binuong mag-anak.

Huwag tayong makakalimot sa habag ng Poon.

Minsan naman, ay ating isipin ito:

Buhay nati'y galing sa Diyos.

Ingatan ito, wag balewalain.

Makakaasa tayo na tayo ay magiging marapat

sa Kaharian ng Diyos

tulad ng sinabi ng Poong Hesus.

Pagtanggap sa buhay, handog ay BUHAY!

Tulad ng Isang Bata

Setyembre 23, 2012

Ikadalawampu't-limang Linggo sa Karaniwang Panahon

Kar 2,12.17-20 . St 3,16-4,3

Mc 9,30-37

===

Kapag ang bata, nagsalita, totoo. Hindi siya marunong magsinungaling.

Kapag ang bata, sumita sa matanda, masakit, kasi feeling natin matalino tayo.

Kapag ang bata, nakakita ng mali, nagtatagal sa isip niya at nagiging tama.

Kapag ang bata ay masaya o malungkot, nahahawa pati matatanda.

 

Ito ang katangian ng isang bata na hindi natin matatanggal sa kanya. Walang inaalala, kundi yung mga bagay na nagpapasaya sa kanya. Simple lang ang pamumuhay, maghangad man ay yung mga sakto na makakapagpasaya lang sa kanya. Naghahanap ng pagmamahal mula sa mga totoong tao sa paligid niya. Sa ibang salita, ito ang bata, mababa ang loob, totoo sa sarili, at tunay na nakikita ang masasayang bagay sa lahat. 

At sa ating Ebanghelyo ngayon, ay binibigyan sila ng higit na importansya ng Panginoong Hesus. Ang tumanggap sa mga maliliit na ito ay tumatanggap sa akin, at sa nagsugo sa akin. 

Ito ang binigay na sagot ni Hesus sa pagtatalu-talo ng mga alagad kung sino nga ba ang mas angat sa Kaharian ng Diyos. Pataasan sila ng ihi, kung sino ang malapit kay Hesus o kung sino ang mas nakakatupad sa mga turo niya, o kung sino ang mabait sa kapwa. Akala nila, ito ang sukatan upang maging dakila sa lahat. Iniisip kasi nila, the more you do good, the more chances of winning!

Ngunit hindi ito ang totoong pamantayan ni Hesus. Sa harap ng pagtatalu-talo ng mga Apostol ay sinabi niya, Kung may nais na mauna sa inyo, maging huli siya sa lahat at maglingkod sa lahat! Sabi nga, to serve and not to be served. Hindi narito ang Kristiyano upang magmayabang na naglilingkod siya kundi ang maglingkod sa katahimikan. 

Ito ang madalas na problema ng ating panahon, kung may ginawang mabuti, ipapangalandakan pa. Dapat broadcast na broadcast sa apat na sulok ng daigdig na tumulong siya. Laman siya ng balita na namamahagi ng relief goods sa mahihirap, nagbibigay ng livelihood o nagpatayo ng ganitong building para sa eskwelahan. Tinitingala sila ng madla at sinasabi, ay, ang galing niyan, ganito at ganyan!

Subalit ganito nga ba ang hinahanap ni Hesus? Hindi! Kung nais nating maglingkod, di na kailangang ikalat pa, mas magandang gumawa at maglingkod sa katahimikan at kababaang-loob sa halip na ipangalandakan at magmataas. Tulad ng isang bata na tapat sa sarili at naghahanap ng simpleng kaligayahan at pagmamahal, tinatawag tayo na maging lingkod at hindi maging lingkod-lingkuran. 

Sa ating pagninilay sa araw na ito, tignan natin ang huwaran ni Inang Maria na patuloy na sumunod sa kalooban ng Panginoon sa kabila ng lahat. Ni minsan, hindi natin siya narinig na ipinangalandakan niya na magiging Ina siya ng Panginoon, hindi siya nagmataas sa kabila ng biyayang kaloob sa kanya ng Panginoon. Bagkus, nanatili siyang mababa, tapat sa kanyang salita at tunay na nanalig sa biyaya ng Diyos. Kung may nangunguna mang halimbawa sa Ebanghelyo natin sa araw na ito, ito ay walang iba kundi si Maria na kanyang Ina na tahimik na tinanggap ang lahat at nagsumikap na maganap ang kalooban ng Diyos sa kanyang buhay.

Tanungin natin ang ating sarili sa sandaling ito, tapat nga ba ako sa paglilingkod? Tulad nga ba ng isang bata, nagsusumikap ba akong paglingkuran ang aking kapwa ng tapat, na hindi iniisip ang sarili, o katulad ba ako ng karamihan na mas inaalala ang pangalan at dangal kaysa sa tunay na paglilingkod sa ating kapwa?

Sa ating lipunan na panay pangalan ang mahalaga, humingi tayo ng awa at tulong sa ating Panginoon na maging patuloy tayong tapat sa ating pananampalataya sa kanya. Hindi tayo uunlad sa ating buhay-Kristiyano kung hindi natin ipapaubaya ang lahat ng ating mga aalalahanin at gawain sa kanya. Sa ating lakas, wala tayong magagawa, ngunit sa kanyang tulong, makakaasa tayo na tayo rin ay iaangat niya sa huli, basta manatili lang tayong tapat sa kanya at sa paglilingkod sa ating kapwa, tulad ng isang bata.

Kilala mo nga ba?

Setyembre 16, 2012

Ikadalawampu't-apat na Linggo sa Karaniwang Panahon

Is 50, 5-9a . San 2,14-18

Mc 8,27-35

===

Nagtatanong si Hesus ngayon, Sino ako para sa inyo?

May sinabi ang professor ko noon, If you don't want to know me, then fine, but if you want to know me, come walk with me. Kung nais nating makilala ang isang tao ng malaliman, dapat ay matutunan natin ang kanyang mga gawi, mapakinggan ang kanyang mga hinaing, in short, dapat alam mo ang lahat ng bagay tungkol sa kanya mula ulo hanggang paa.

Ito siguro ang umiikot na diwa sa ating Ebanghelyo sa linggong ito. Sa Ceasarea, nagtanong si Hesus, Sino ako para sa inyo? Batid naman ni Hesus na siya ang Anak ng Diyos, subalit nais niyang marinig rin ang pananaw ng higit na nakakarami tungkol sa kanyang paglilingkod. 

Maraming binigay na sagot ang mga Alagad: si Elias, si Juan Bautista, subalit umangat ang sagot ni Pedro: Ikaw ang Kristo! Isang pagpapahayag ng pananampalataya na, sa Ebanghelyo ni Mateo, ay magbibigay kay Pedro ng isang pribilehiyo, sa kanyang pangunguna itinayo ni Hesus ang Simbahan na kinabibilangan natin ngayon.

Subalit may kakaibang pangyayari sa pagpapahayag ngayon. Samantalang sinasabi ni Hesus na siya ay papahirapan, mamamatay ngunit muling mabubuhay, pinagsabihan rin siya ni Pedro na huminto. Ngunit sinabi ni Hesus, Lumayo ka Satanas! Hindi pag-iisip ng Diyos ang ipinapakita mo, ngunit isip ng tao. Sa ibang salita, kilala nga ni Pedro ang pagkatao ni Hesus, ngunit hindi niya tanggap ang kanyang mga gagawin at haharapin. Di ba nga, nagawa pa ni Pedrong itatwa si Hesus?

Ikaw ang Kristo! Ito rin ang naririnig natin sa bibig ng karamihan sa atin, kilala natin si Kristobilang ating tagapagligtas, isang Kuya na nakikinig sa ating mga hinaing, isang manggagamot sa ating mga karamdamang pangkaluluwa at katawan, isang dakilang tao at Diyos. Dahil kilala natin si Kristo, nagsisimba tayo at nagdarasal. Dahil kilala natin si Kristo, pinapahayag natin ang kanyang Salita sa lahat.

Ngunit pag nagkaproblema, kilala mo pa ba si Kristo? Kinapos ka ng pera, bigla kang nagkasakit, nasunugan o nanakawan ka, o dumating ang isang mabigat na pagsubok sa buhay mo na feeling mo ay wala ka nang makapitan. Kapag naka-abot ka sa puntong ito, hati na ang ating reaksyon. May ibang patuloy na kakapit sa pagkakakilala nila kay Hesus, subalit higit na nakakarami ang bibitaw, manunumbat, at hindi na maniniwala, dahil di daw pinakinggan ni Hesus "na yan" ang kanilang hinaing.

Kung nais ninyong sumunod sa akin, talikdan ninyo ang ukol sa inyong sarili, pasanin ang inyong Krus at sumunod sa akin! 

Ang mga salitang ito ni Hesus ang nagsisilbing salamin natin sa linggong ito. Kung kilala natin si Hesus, ay kaya natin siyang sundan maging sa oras ng problema. Hindi lamang natin ipapakita ang pananalig sa oras ng kasiyahan, kundi at higit sa lahat ay sa oras ng kahirapan. Akala ng iba ay wala ang Diyos sa oras ng pagsubok, ngunit dito sila nagkakamali. 

Ang pagsubok ay nariyan, hindi upang ibagsak tayo, kundi upang ilapit tayong lalo sa Panginoon. Dito tayo nakikilala bilang mga tapat niyang tagasunod. Kung tayo ay tunay na mga Kristiyano, hindi natin sisirain ang ating pagkakilala kay Hesus nang dahil sa mga problema, bagkus ay lalo tayong kakapit sa kanya. Hindi tayo nagtitiwala ng labis sa ating kakayahan, kundi umaasa pa rin tayo sa kagandahang-loob ng Panginoon. Sa ibang salita, kilala pa rin natin si Hesus sa kabila ng lahat ng bigat at pagsubok ng buhay.

Ang nagnanais na iligtas ang kanyang buhay ay mawawalan nito, ngunit ang mawalan ng buhay alang-alang sa Mabuting Balita ay magkakaroon nito. 

Matatanong natin, Kilala nga ba natin si Hesus sa hirap at ligaya? Hanggang pangalan lang din ba ang pagkakakilala natin sa kanya, o pinipilit nating sundan siya sa kabila ng mga problema?

Sa Banal na Eukaristiya, patuloy na pinapakilala ni Hesus ang kanyang sarili bilang pagkain na magbibigay sa atin ng lakas na harapin ang pagsubok ng buhay. Sa araw-araw na pamumuhay, nagpapakilala siya bilang isang kapatid na handang makinig sa atin sa oras ng kagipitan. Humingi pa tayo ng banal na katatagan upang makilala pa natin siya ng malaliman. Sa kanya lang natin masusumpungan ang buhay, dapat pa natin siyang kilalanin na tunay!

Panginoong Hesus, ikaw ang Kristo na siya naming tagapagligtas sa pamamagitan ng iyong kamatayan at muling pagkabuhay. Tulungan mo kaming makilala ka ng lubusan, hindi lamang bilang Diyos, kundi bilang isang kapatid at kaibigan na laging handang makinig sa amin sa bawat sandali. Nawa ay masundan ka namin sa hirap at problema, sa ligaya at tagumpay, hanggang sa walang hanggang buhay. Amen!

===

Next week's Ur Dose will be aired over 102.3 FM Radyo Manaoag, so watch out for it! ^^

The law is good, but...

September 02, 2012

Twenty-second Sunday in Ordinary Time

Dt 4,1-2 .6-8 . Js 15,2-3.3-4.4-5

Mk 7,1-8.14-15.21-23

=== 

This is just a quick dose, straight to the point. My apologies for some absurd words in today's dose, but I think we need some of these sometimes.

Jesus wakes up the awareness of the people of the real essence of the law, as he witnesses the hypocrisy of the scribes and pharisees. He declares the plasticity of the elders, adhering to the law to receive the admiration of the Jews, but not giving true praise to God to whom praise is due: You disregard God's commandment and cling to human tradition.

We are born in a system where we are thought to live by the law for us to be happy and at peace, but up to what extent?

Three points, dear friends:

1. The law is good, but its effectiveness depends on how we interpret it. When we see the sign, bawal umihi dito, what do we do? Some abide and continue walking, while others will look around, sneak and take their liquid waste off. While everyone does live by the law of the land, there are a good few who just walk against it.

2. The law is good, but it depends on the need of the society. Let's face it, we have lots of laws here from our Constitution to various Republic Acts which determine our Filipino lifestyle nowadays. They are so plenty, but we don't know what really applies to our needs. We even don't know that such a law exists.

3. The law is good, but it depends on its impact on our moral and holistic values. While we need guidelines for us to live in a just and humane society, we realize that not all laws are REALLY needed. We sensationalize lies so that we can say to the people, Marami na tayo at di na namin kayo mapapakain... eto ang condom! eto ang pills! As an effect, poor people who fall in to their 'magic' suffer from the consequences afterwards.

Jesus says, From within people, from their hearts, come evil thoughts (...). All these evils come from within and they defile. Yes, God gave the law for us to abide, but not all laws which we follow today come from God's providence. Some come from the greedy and money-licking minds of the few. These laws satisfy their need for fame and power; everything else is discarded, including the real needs of the masses.

We adhere more to these laws over the law of God which is to love him with all ourselves and love our neighbors as we love ourselves. In the pharisees and scribes, we see many politicians who just grab all the people's money just to satisfy his greedy wants, while leaving the people in misery. This opens before our eyes the reality that God's desires are different from Man's desires. 

Jesus wakes us up today. He wants us to see that God's will won't lead us to doom, but to life. He grants us the law for us to follow, but it leads us to himself, and not to other means. Without his grace, we are nothing but empty machines who manufacture rules for our own satisfaction.

Let us ask ourselves, Do I really follow God's law of love, or the thousands of man's meaningless laws which means nothing in God's eyes? Am I pure in my desires, thoughts and ideas? Do I take the initiative of leading my neighbor to God's bosom?

It's the first Sunday of September, let us open ourselves to the reality that without God, we are nothing. We need his grace to be righteous citizens of this world, for us to be worthy citizens in the life to come.

Amen.

Iiwan nyo rin ba ako?

Agosto 26, 2012

Ikadalawampu't-isang Linggo sa Karaniwang Panahon

Js 24, 1-2.15-17.18 . Efe 5, 21-32

Jn 6, 60-69

===

IIWAN NYO RIN BA AKO?

Kapag may lakad ang barkada at di tayo nakasama, sumasama ang loob natin. Kapag hindi rin ayon sa atin ang plano ng isang tao, iiwan natin siya kahit na malayo na ang naabot ng inyong pinagsamahan. Kapag break na, break na kahit na umiiyak kayo pareho at mahal nyo pa ang isa’t-isa.

Masakit ang iwanan, masakit rin ang mang-iwan. Hindi ito isang biro, dahil tipo bang naputulan ka ng paa sa gagawin mo o sa ginawa sa iyo. Di na kumpleto ang katauhan mo o ang mundo mo.  Para bang wala ka nang dahilan na mabuhay. Feeling mo, forever alone ka na lang.

Iiwan nyo rin ba ako?

Medyo may kalakasan ang tanong na ito ni Hesus sa ating Ebanghelyo ngayong linggo. Matapos ang tatlong linggo ng pagpapakilala ng kanyang sarili sa atin, ngayo’y pinapakita ang pagtugon ng tao sa paanyaya niyang kanin siya bilang Tinapay ng buhay. Masakit ito para kay Hesus, parang, ibinigay na nga niya ang buhay niya, ganito pa ang isusukli ng tao sa kanya. Walang naniniwala sa kanya dahil hamak lang daw siyang anak ng karpintero.

Iniwanan siya ng lahat ng taong di-matanggap ang kanyang salita. Tinalikdan siya ng mga taong minsang pinakain niya. Nagpapatuloy ito hanggang ngayon sa bawat pagkakasala natin, sa ating pagtalikod sa kalooban ng Panginoon. Nasisiyahan pa tayo na iwanan siya para sa ating sariling kaligayahan.

Subalit mapalad ang taong tunay na nakasumpong sa kagandahang-loob ng Panginoon! Batid nila na wala pang-unawa ng mundo ang sagot sa kanilang mga tanong kundi sa kagandahang-loob ng Diyos. Tulad ni Pedro, sila’y nagpapahayag, Saan kami tutungo? Nasa iyo ang salita ng buhay na nagdudulot ng buhay na walang hanggan!

Pananampalataya ang siyang susi upang Makita natin ang kagandahang-loob ng Panginoon, lalo na sa Banal na Eukaristiya. Hindi lamang ito biro! Ito ay nagpapakilala ng kabuuan ng Diyos. Marami na ang nang-iwan sa kanya, subalit siya ay patuloy na nagbibigay ng sarili upang tayo ay patuloy na mabuhay.

Tanungin natin ang ating mga sarili, tunay nga bang nakikita natin si Hesus sa Banal na Misa at sa ating buhay-pananampalataya? Iiwan rin ba natin siya sa oras ng kagipitan?

Sa Eukaristiya, naghihintay si Hesus na lumapit tayo sa kanya. Tinatawag niya tayo, niyayakap at pinapaging-kanya. Tumugon tayo sa kanyang panawagan: Kayo rin ba ay aalis? Iiwan nyo rin ba ako?

Pagkain para sa Laban! (Huling Installment)

Agosto 19, 2012

Ikadalawampung Linggo sa Karaniwang Panahon

Kw 9,1-6 . Efe 5,15-20

Jn 6,51-58

===

Ano'ng pananaw mo kapag nagsisimba ka? Yung iba, para lang makaalis ng bahay pag Linggo. Yung iba, trip lang nilang makasama yung kaibigan. Yung iba, seryoso na nais makapiling ang Panginoon kahit isang oras lang.

Iba-iba ang dahilan, iba-iba rin ang karanasan ng bawat isa, subalit aminin man natin o hindi, ang Diyos rin mismo ang tumatawag sa atin upang makapiling siya sa Banal na Pagpapasalamat (Eukharistia sa Griyego) sa lahat ng biyayang sa kanya nagbuhat at patuloy na ibinibigay sa atin.

Kaso, ang problema, karamihan sa atin ay binabalewala ang pasasalamat na ito. Tingin nila sa Misa ay isang role play lang, may babasahin, tapos itataas ng pari yung tinapay, tapos ipapamigay tapos sa dulo ay magpapalakpakan sila dahil tapos na. Hindi nababatid ng nakakarami ang tunay na halaga ng Misa na kanilang dinadaluhan.

Si Hesus mismo ang nagpapakilala sa atin ng tunay na halaga ng Misa: ang kaugnayan natin sa Diyos at niya sa atin: Ang sinumang kumakain ng aking Laman at umiinom ng aking Dugo at nananahan sa akin, at ako sa kanya!

Sa kanyang pagmamahal sa atin, ay iniwan ni Hesus ang Banal na Misa upang magsilbing alaala na tayo ay may Diyos na patuloy na nagbibigay sa atin ng buhay at lakas upang magpatuloy sa ating pakikibaka. Upang maging malakas tayo, ang kanyang katawan mismo ang ating kinakain, at ang kanyang dugo mismo ang ating iniinom - sa anyong tinapay at alak. 

Kalakip ang ating pananampalataya, tayo ay nananatiling buhay sa kanyang pananatili sa atin: Ang sinumang kumakain ng aking Laman at umiinom ng aking Dugo ay may buhay na walang hanggan, at bubuhayin ko siya sa huling araw! 

Hindi natin pinapansin ito, sa halip ay nagpapatuloy tayo sa ating mga araw-araw na ginagawang taliwas sa Eukaristiyang ating tinanggap. Sabi nga nila, pang-linggo lang ang ating kabanalan, at ibang usapan na ang Lunes hanggang Sabado. Hindi ito ang nararapat na pananaw para sa ating laging humuhugot ng buhay sa Katawan at Dugo ni Kristo! Sapagkat masama ang takbo ng daigdig, samantalahin ninyo ang bawat pagkakataon na kayo'y nakakagawa ng mabuti. (Ikalawang Pagbasa)

Si Kristo mismo ang pagkain natin para magpatuloy sa pakikibaka ng buhay! Ibinibigay niya ang kanyang sarili para sa ating ikababanal at ikabubuhay. Di man natin pansin, o pansinin, patuloy niyang ipinapakilala ang kanyang sarili para ating mahalin, igalang, at gawing bahagi ng ating buhay. Hinahamon niya tayong taglayin siya sa ating mga plano, mga aktibidad, mga sasabihin o gagawin - sa araw-araw nating pamumuhay.

Sa pagtatapos ng ating pagninilay sa nakalipas na tatlong linggo, tanungin natin ang ating mga sarili, Paano ko pinapahalagahan ang Banal na Eukaristiya sa aking buhay? Nagtatapos lang ba sa isang oras ang ating pagpapasalamat sa Diyos, o pilit natin itong tinataglay sa ating mga gawain sa araw-araw? Tinatanggap ko ba ng taos-puso si Kristo sa aking buhay sa bawat Komunyon?

Linggo na naman! Inaanyayahan na naman tayong makapiling si Hesus sa Banal na Eukaristiya. Wag nating sayangin ang pagkakataon. Tanggapin natin ng buong puso at pananalig si Hesus, ang Tinapay ng Buhay, ang tunay na Pagkain para sa laban ng buhay!

Panginoon, salamat sa pagbibigay ng iyong sarili upang maging pagkain naming nagbibigay ng buhay! Nawa'y tanggapin ka namin sa aming mga puso, upang iyo kaming mahubog ayon sa iyong larawan. Sa pamamagitan ng banal na Misa, matanggap ka nga nawa namin maging aming lakas upang ipagpatuloy ang pagharap sa hamon ng buhay hanggang sa masapit namin ang luwalhati ng buhay na Walang Hanggan. AMEN.

===

Sa panibagong taon na biyaya sa akin mula sa Panginoon, kayo ang palaging nasa isip at puso ko. Kasama ko kayo sa isang panibagong taon ng pagharap sa pagsubok ng buhay. Please always include me in your prayers. Maraming salamat sa inyong patuloy na pagsuporta! ^^

Pagkain para sa Laban! (Part 2...mahaba pa pala! )

Agosto 12, 2012

Ikalabinsiyam na Linggo sa Karaniwang Panahon

1H 19,4-8 . Efe 4,30-5,2

Jn 6,41-51

===

Hindi naman sa mahaba ang post natin; ito ay isang serye ng pagninilay ukol kay Hesus na Tinapay ng Buhay na ating natatanggap sa bawat Misa. 

Isang masalimuot ngunit nakakapanggising na linggo ang nagdaan sa atin dito sa Maynila at mga karatig-probinsya. Hindi naman bagyo, ngunit isang matinding serye ng pag-ulan ang naranasan natin na kasing-bigat ng bagyo ang hatid na epekto sa ating mga buhay. Naligo na naman ang mga bahay sa tubig-baha, sinabayan pa ng matinding patak ng ulan. Ang resulta: isang matinding delubyo na ramdam na ramdam at di talaga malilimutan ng bawat isa.

Para na naman tayong mga nawalan sa bait. Hindi natin alam kung ano ang gagawin o kung saan pupunta. Para sa iba, nawalan sila ng tahanan, gamit o, sa kasawiang-palad, ng kamag-anak. Mabigat na sandali ito para sa ating lahat. Tunay na nakakapanlumo. Masakit, subalit ito ang realidad.

Gayun pa man, sa pagtatapos ng isang madilim na linggo, muling nasilayan ang sikat ng araw. Naghatid ito ng pag-asa, nagbigay ng dahilan upang magpasalamat. Salamat dahil buhay pa ako. Salamat dahil may pagkakataon pang magbago. Salamat dahil, kahit na walang-wala, ang Diyos ang nagkakaloob.

Tuloy ang laban, sabi nga nila. At sa pagpapatuloy ng laban, kailangan ng lakas upang makapagsimula muli. Dito dumarating ang Panginoon. Dito niya ipinapakilala ang kanyang sarili: Ako ang pagkaing nagbibigay-buhay!

Maraming nagtanong noon, nasaan ang Diyos noong naghihirap kami sa baha at unos? Pagdududa ang namayani sa karamihan sa atin, kung bakit daw hinayaan ng Panginoon na mapagdaanan nila ito. Pagdududa na ang Diyos ay tunay na nariyan, na handang sumaklolo sa atin. Ito ang namayani sa nakakarami.

Pagdududa rin ang nakita ng Panginoon sa mga Hudyo noong panahon niya. Di ba anak ito ni Jose at Maria? Nakakapanloko, paano niya nasabing siya ang pagkaing nagbibigay-buhay? Kanibalismo, kung baga. Hindi talaga kapani-paniwala sa mata ng tao na ang tinitignan ay ang panlabas lamang.

Ngunit sa puntong ito pinahayag ng Panginoon, Ang bawat nakikinig sa Ama at natututo ay lalapit sa akin(...). Sinasabi ko sa inyo, ang nananalig sa akin ay may buhay na walang hanggan! Tunay na pinapakilala ng Panginoong Hesus ang kanyang kapangyarihan, na di-maunawaan ng mata ngunit pinaniniwalaan ng puso. Ito ang pananampalataya na di-matarok ng isip ng tao, ngunit nababatid ng pusong itinalaga sa Diyos.

At saan nga ba tayo maaaring humugot ng lakas at higit na pananampalataya para ipagpatuloy ang laban sa buhay? Saan pa nga ba kundi sa Banal na Eukaristiya! Ito ang hapag ng ating pagpapasalamat sa Diyos. Ito ang bukal ng panibagong lakas upang ating maharap ang mga pagsubok, hindi sa ating pananaw, kundi sa pananaw ng Diyos. 

Maraming nagdududa sa kanyang presensya, subalit tunay na mapalad ang nananampalataya na di-gamit ang mata kundi ang puso. Tunay nga na kapag tayo ay tumatanggap sa Katawan ni Hesus, makikita natin ang kaganapan ng ating buhay. Hindi ito bunga ng mahika o kung ano man, kundi ng masidhing pananampalataya ng taong tumatanggap sa kanya. 

Kung ikaw ay nagluluksa pa rin dahil sa pagkawala ng minamahal noong nagdaang linggo, bakit di mo subukang humugot ng lakas sa Katawan ni Kristo? Sa iyong pagsimba ngayong linggo, subukan mong ibulong sa Panginoong nagmamahal ang lahat ng iyong mga pagsubok na pinagdaanan. Sa iyong pakikipaniig sa kanya sa Banal na Komunyon, subukan mo ngang kausapin siya, ihibik ang iyong pangangailangan, at lakipan ng matinding pananampalataya na Siya nga ang nakipag-kaisa sa atin.

(May part three pa...)