Gabing Naliliwanagan

Abril 07, 2011

PASKO NG MULING PAGKABUHAY NG PANGINOONG HESUKRISTO

Dakilang Bihilya sa Gabi ng Pasko ng Pagkabuhay

Gn 1,1-2,2 . Gn 22,1-18 . Ex 14,15-15,1 . Is 54,5-14

Is 55,1-11 . Bar 3,9-15.32C4.48 . Ezk 36,16-17a.18-28 . Rm 6,3-11

Mc  16,1-7

===

Mula sa isang liwanag, pinagpasa-pasahan, hanggang sa maliwanagan ang mundong balot sa kadiliman... 

Ang pagdiriwang ng sagradong gabing ito ay isa sa mga hinihintay ng Sambayanang Kristiyano sapagkat inaalala natin ang dakilang katuparan ng pangako ng Diyos. Ngayong gabi, tuluyang sumambulat ang luwalhati ng Panginoon, at pinawi nito ang mapang-aping kamandag ng kasalanan at kamatayan sa ating mga nakatakdang tumanggap nito.

Sa mga pagbasa na ipapahayag, mababanaagan kung paano ang Panginoon ay nanatiling tapat sa kanyang pangako, mula noong lalangin niya ang tao bilang kanyang kalarawan at kawangis. Sa katapatan ni Abraham ay  nagkakaloob ang Diyos ng biyaya sa mga taong patuloy na nananalig sa Diyos sa kabila ng kadiliman ng mga pagsubok na dumarating sa kanila (Ikalawang Pagbasa). Sa kanyang pangunguna sa pagtawid ng bansang Israel mula sa pagkaalipin sa Egipto ay pinakilala niya ang kanyang dakilang lakas na siya rin nating sandigan sa ating patuloy na paglalakbay patungo sa kaluwalhatian (Ikatlong Pagbasa).

Sa kabila ng lahat ng unos, lagi siyang tapat at hindi kumakalimot sa anumang kanyang bitawang pangako, dahil sa kanyang pag-ibig sa atin (Ikaapat na Pagbasa), at sa pamamagitan ng mga biyayang ating natamo sa Sakramento ng Binyag, tayo ay nalibing sa kamatayan ni Kristo at muling nabuhay sa kanyang dakilang pagbangon mula sa dilim ng libingan (Sulat ni Pablo).

Nagtagumpay si Hesukristo at ito nga ang totoo! Sa pagkakita ng kababaihan sa libingang walang laman, kanilang nasaksihan ang katuparan ng pangako ng Diyos. Nadatnan sila ng takot na baka ninakaw ang bangkay ng Guro, subalit sa mga salitang binitiwan sa kanila ng misteryosong lalaki sa tabi ng libingan, kanilang natanto ang kaluwalhatiang naganap sa gitna ng gabing ubod ng kadiliman.

Wala na siya rito - Siya'y Muling Nabuhay! Sa wika ng Anghel, tumatag ang kalooban ng mga kababaihan na noo'y may hapis na dinadala dahil sa kamatayan ng kanilang guro. Akala nila, iyun na ang katapusan ng buhay ng taong itinuring nilang Panginoon at Tagapagligtas, subalit ito pa lang pala ang simula ng kaganapan. Lalong tumibay ang kanilang pananalig at lumakas ang kanilang pagkasigasig na ipahayag ang Kristong nabuhay sa lahat ng panig ng daigdig.

Patuloy tayong nahihirapang lumakad sa gitna ng kadiliman ng mga pagsubok sa buhay. Madalas nating sinasabi, wala bang Diyos? Bakit lagi na lang ganito ang pinagdadaanan kong problema? Wala na bang katapusan ito? May mga nagpapakamatay pa nga dahil sa bigat na di na daw nila makayanan. Madilim na buhay ang kanilang kinasasadlakan, madilim na hinaharap ang patutunguhan, lalo na kung wala ang Diyos sa kanilang buhay.

Subalit sa libingang walang laman, dumarating ang pag-asa sa mga nawalan na nito! Muling nabuhay si Hesus para sa ating mga patuloy na nadidiliman ng mga problema! Muli siyang nabuhay para bigyan ng liwanag ang ating mga walang-katapusang gabi. Dumarating siya sa piling natin ngayong gabi, at sa bawat araw ng buhay, upang iparamdam ang pagmamahal niya sa atin, na hindi niya tayo pinababayaan, na patuloy niya tayong pinalalakas upang ating maharap ang dilim ng ating mga 'gabi:' mga pagsubok sa buhay!

Isang mainit na imbitasyon sa atin ngayong gabing naliliwanagan ng Muling Pagkabuhay ng Panginoon: Manatili tayo sa kanyang liwanag! Natapos na ang biyaheng Kuwaresma natin, at panahon na upang magpista sa dakilang liwanag handog ng Pagkabuhay ni Hesus. Huwag na sana nating talikdan ang biyayang buhat sa Diyos, sa halip ay lalo nating buksan ang ating sarili para sa biyayang nagbubuhat sa Gabing ito na naliliwanagan ng luwalhati ng Panginoong Hesus!

CHRISTOS ANESTI! ALITHOS ANESTI! 

ALLELUIA!!!

Maligayang Pasko ng Pagkabuhay sa inyo!

From: UrDose.blogspot.com

PAGMAMAHAL NA WAGAS

April 06, 2012

VIERNES SANTO SA PAGPAPAKASAKIT NG PANGINOON

Is 52,13-43,12 . Heb 4,14-16.5,7-9

Jn 18,1-19,42

=====

GOOD FRIDAY sa inyo!

Tulad ng sinabi ko sa pagninilay ko noong isang taon, BIYERNES SANTO PO NGAYON! Ito ang araw na nagninilay tayo sa dakilang pag-aalay ni Hesus ng sarili sa Krus. Karamihan sa atin ay tunay na nagninilay sa katahimikan ngayon, subalit di pa rin maisantabi ang ingay ng mundo na abala sa kabila ng pagiging banal ng araw na ito. Kailan nga ba tayo matututo? Kailan nga ba natin mauunawaan ang tunay na halaga ng Biyernes Santo sa ating buhay, na isang tao ang nag-alay ng buhay nang dahil sa pag-ibig, samantalang patuloy natin siyang binabalewala?

Paano mo nga ba bigyan ng pagsasalarawan ang pag-ibig?

Madalas sa mga nagmamahalan, ang pag-ibig ay nasa paglalaan ng oras sa isa't isa, sa mga regalo na naibigay, sa mga date na pinagkagastusan, sa mga matatamis na salitang binitiwan, at sa iba't-iba pang mga paraan na naipapakita natin ang ating pagkalinga at pagnanasa.

Sinasabihan tayo na di-tapat sa ating pagmamahal, pakipot, o balat-kayo pa nga, subalit sa bandang huli naipapakita pa rin at nabibigyan ng pansin ang damdaming nananaig, ang pag-ibig na wagas at walang katulad. Kailangan nga lang itong pag-ingatan sapagkat kapag ito ay nasira, wala nang ibang madaling paraan upang maisaayos ito. Masira lang ang pagmamahal, parang di ka na kilala ng taong pinatutungkulan mo nito.

Ito ang pag-ibig ng tao. Madaling idaan sa salita, sa bola, sa kyeme, subalit mahirap patunayan lalo na sa mga sandali ng paghihirap sa buhay. Mahal kita ngayon, pero quits rin tayo mamaya kapag dumating na ang problema. Mahal kita ngayon, mahal kita bukas, pero sa susunod na araw, kung wala ka nang sweldo, di na kita love. Magmamahal tayo kung may balik sa atin ang isang bagay, ngunit paano kung wala? Ano'ng gagawin natin? 

Ito ang pag-ibig na naranasan ni Hesus sa mga tao sa paligid niya sa mga huling oras niya bago ang kamatayan sa Krus. Ang mga taong dati niyang pinaglingkuran, minahal, at pinagaling, ngayo'y tinatalikdan siya, kinukutya at pinapatay. Higit sa mga sugat sa katawan, ang sakit sa kanyang diwa ang higit na nagpabigat sa kanyang nararamdamang hirap. Naramdaman ni Hesus kung paano talikuran ng bayan na kanyang kaisa sa lahat ng bagay liban sa kasalanan, at kahit ano'ng salita ng konsolasyon ay hindi makakasapat sa naramdamang kabiguan niyang ito.


Gayunpaman, hindi pa rin tumigil si Hesus na mahalin ang tao hanggang sa huling sandali. Samantalang siya'y pinapatay, higit niyang pinapakita ang kanyang pagmamahal sa pamamagitan ng pagtahimik at pagtanggap... 

sa halik ni Hudas at pagtakbo ng mga Apostol palayo,


sa masasakit na salita ng taumbayan, 


sa bawat yurak sa kanyang mukha, 


sa bawat sipa at hampas, 


sa bawat tinik na tumutusok sa kanyang ulo, 


sa Krus na mabigat na kailangan niyang pasanin papuntang Golgotha, 


sa mga maruruming pako na tumagos sa kanyang palad,


at sa huling paghihirap na naranasan niya bago ang kanyang kamatayan.


Tinanggap nga niya ang lahat, at ipinahiwatig sa atin na habang patuloy sila sa pagkutya, patuloy rin siya sa pagtanggap at pagmamahal. Nais niya tayong mailigtas kaya ginawa niya ang lahat. Nais niya tayong mapabanal, kaya siya namatay ng kamatayan ng isang kriminal. Hindi naman talaga niya dapat gawin ang lahat ng ito, pwede pa niyang piliing tumakbo at kalimutan ang plano nila ng Diyos Ama, ngunit nagpatuloy siya dahil ang higit na mahalaga ay ang ating kaligtasan.


GANYAN KA NIYA KAMAHAL. TUNAY NA WAGAS! ISANG PAGMAMAHAL NA WALA NANG MAKAKAHIGIT SA LUPA MAN O SA ILALIM NG LUPA!


At ano ang ating balik sa kanya? Patuloy tayo sa pagkakamali at pagkakasala, na parang walang nangyari halos 2000 taon na ang nakakaraan. Mistulan na ngang walang kumikilala sa paghahain ni Kristo ng buhay para iligtas ang sangkatauhan. Ang panahon natin ay puno na ng ateismo, sekularisasyon, modernismo, komunismo, tahasang pagtama sa mga maling bagay, at iba pang pakana ng diyablo na tinatangkilik ng tao at sinusuportahan kaysa sa mga tunay na diwa ng ating pananampalataya. at higit pa nating nais ang paggawa ng kasalanan at makamundong alalahanin - kahit na umabot pa yan ng ilang oras - kaysa sa maglaan ng ilang minuto upang magnilay sa pagmamahal na wagas na ipinakita ni Hesus.


MGA WALANG UTANG NA LOOB!!! Hanggang kailan tayo magpapatuloy sa pagpatay kay Hesus? Uulitin ko, pwedeng di niya gawin ang mga bagay na ito subalit tinanggap pa rin niya dahil sa pagmamahal sa iyo at sa akin, subalit paano natin ito pinahahalagahan? Hanggang Semana Santa lang ba? Hanggang sa pagsisimba lang ba? Wala na bang pagkakataon na mailaan talaga natin ang ating sarili sa Hari na namatay para sa atin para sa paglilingkod sa kanya, at pagmamahal sa ating kapwa? Sa aba ng mga taong nakakaalam na namatay si Hesus para sa kanila subalit di naman nila ito tinutugan ng pagmamahal sa kanilang kapwa.


Naganap na ni Hesus ang kanyang atas na misyon sa pagyukayok ng kanyang ulo at pagkamatay sa Krus. Ibinuhos na niyang ganap ang kanyang pagmamahal sa atin na makasalanan. Subalit di pa nagaganap at natatapos ang ating atas na tungkulin na ipahayag siya sa buong mundo na tumatalikod sa kanya. Inaanyayahan tayong maging masigasig sa pagtitiis ng hirap at paggawa ng mabuti. Wala pa iyan sa kalinkingan ng tiniis ni Hesus, kaya masasabi talaga nating makakayanan natin kung tayo rin ay magpapasaklolo sa kanya.


Ang pagmamahal ng tao, lumalamig, lumalamlam at nakakalimutan.


Tingin ka lang sa Krus. Ayan ang pagmamahal ng Diyos. Pagmamahal na pangmagpakailanman. Pagmamahal na bumubuhay sa gitna ng tiniis na hirap at kamatayan. IYAN ANG PAGMAMAHAL NA WAGAS!

Do as I do

April 05, 2012

HOLY THURSDAY

Evening Mass of the Lord's Supper

Ex 12,1-8.11-14 . 1Cor 11,23-26

Jn 13,1-15

==========

We are always asked to do what is said of us. In a classroom setup, the teacher demonstrates something in front of the students. She discussed certain words and asked her students to repeat them. At first, she felt troubled at how the kids respond to her command, but through practice they had gradually mastered the pronunciation of words. Later on, during the oral exam, almost all students got a passing mark, and the teacher was well-pleased.

On the first day of the Paschal Triduum, Jesus is presented as somebody who leaves an example for his apostles to follow. During the Passover meal, Jesus takes his outer garments off, took some water and basin, and washed his disciples feet. This may be a new scene for the disciples, yet Jesus took the opportunity to set yet another striking example of humble service to his followers. For Jesus, to become a leader, you must be the servant of all. As you lead, you do not boast your achievements; rather you keep your humble self at all times.

Jesus said, If I do not wash your feet, you will never have an inheritance of me. 

We see the hesitant image of Peter who doesn't wish his feet to be washed, yet consented to his Master's desire. For somebody whose life is full of himself as the leader of the pack, being served by his Master at the lowest point is somebody else. But only Divine Grace made him able to understand what Jesus wanted to teach him, and this made him convert from the three denials at the Temple Court to the thrice expressions of love by the Sea. This made him brave as he led the Church and face his cruel death at Rome. This made him revered as the Rock in which the Church is set.

As they were eating, He took bread and said, Take this, all of you and eat of it, for THIS IS MY BODY WHICH WILL BE GIVEN FOR YOU. 

Jesus washed his disciples' feet on the same night that he instituted the Sacrament of the Holy Eucharist. As he gives his Body and Blood for us to consume, Jesus reminds us that we should live as humble as possible through a holy and truly Christian life. His Body is consumed as our spirit's strength to overcome the numerous temptations, and to become a real image of Christ to everyone around us.

Jesus said, I have given you a model to follow, so that as I have done for you, you should do also. 

This is very far from the servants we know of today, who are full of themselves and desire of nothing but money, power and death to their enemies. The definition of a servant-leader becomes blurred once love of self enters the soul of the person. We have seen many politicians who were self-proclaimed as mabait, matulungin sa kapwa, may paninindigan, but in reality, they do not wish the good of their constituents but desires things which could give them benefits.

If Jesus wants servants who are willing to serve wholeheartedly, then why don't we follow him? Through the washing of the feet, he says implicitly the expected traits of a leader, somebody who is still willing to give up his pride and give in to his neighbor's needs. He challenges us through his death to show our love to all, not only a few or some. He invites us to die of ourselves and provide more for others. And to the person who does this, the reward is so great that man can never estimate it.

We can be more worthy of the Eucharist we celebrate if we are able to serve others wholeheartedly. We are gathered every Sunday to praise the Lord and take part in his sacred banquet, though our hearts and minds are full of dirt and grime of sin. At the end of the Mass, we are called to go in peace and proclaim the Gospel with our own lives. Many of us neglect this message, as they return to their old way of life after the Mass. What a waste of time and effort for these people.

Wala na ngang mas sasarap pa sa pagdiriwang ng Eukaristiya, lalo na kung pagkatapos nito ay isinasabuhay natin ang ating naririnig at nakikita. As we are blessed, we are called to become a blessing to other people in word and deed. We become strengthened by his Body and Blood, so we should become the strength of other people. We are served with the Heavenly Bread of Life, so we should also become like bread for others to partake in, willing to offer our lives for the sake of the Good News.

The Lord leaves us an example; we are challenged to do as he does. As we have a date with the Lord in the Altar of Repose tonight, let us ask him for continued grace to do as he did for us. Let us indeed ask him to stay with us throughout life's journey, that we may always serve our needy brethren rather than be served to our own luxury. Let us console him, so that we in turn may be consoled in times of trouble. Let us ask his grace to open up ourselves for the welfare of all, for only in his guidance we achieve our ultimate goal: to have an inheritance of Christ.

BLESSED BE GOD 

IN THE MOST HOLY SACRAMENT!!!

MAGANDANG GABI!!!

April 23, 2011

THE RESURRECTION OF OUR LORD JESUS CHRIST

Vigil in the Holy Night of Easter

Gn 1,1-2,2 . Gn 22,1-18 . Ex 14,15-15,1 . Is 54,5-14

Is 55,1-11 . Bar 3,9-15.32C4.48 . Ezk 36,16-17a.18-28 . Rm 6,3-11

Mt 28,1-10

===

...Hæc ígitur nox est...

Kung meron mang magandang gabi sa kasaysayan ng buong mundo, sigurado ako, ito na iyun. 

The Paschal Candlelight that this night brings dispels the darkness that the world is carrying for many generations of sinful men. The sounds that this night resonates brings to dumb silence the wailing of sin and death haunting over all the souls. The character that this night has brings to change every stumble and every fall that man had undergone through time unknown.

Everything in every time and place changed and came to a holy being because of this night. And this night has a name... EASTER NIGHT.

Sa mga nakalipas na mga henerasyon, hanggang ngayon, ipinagbubunyi ng Sambayanang Kristiyano sa buong mundo ang matagumpay na pagtawid ni Hesus mula sa kamatayan patungo sa buhay. Ang gabi na ito ang siyang katuparan ng ating kaligtasan. Sa gabing ito nasaksihan ng buong sansinukob ang kapangyarihan ng Diyos, na kahit ang kamatayan at ang impiyerno ay sumusunod sa kanya.

Sa nakalipas na mga panahon ay nasaksihan ng mundo ang pag-ibig ng Diyos na kahit na nagkasala na ang tao, ay ninais pa rin niyang may magligtas sa kanila mula sa tanikala ng diyablo. At ito nga ay ang kanyang bugtong na Anak, si Hesus, ang tupang maamo na inialay para sa lahat. Siya na pinatay ng mga Hudyo dahil sa 'paglapastangan' sa Diyos, ngayo'y muling nabuhay upang ipamalas kung paano siya itinampok ng Diyos na higit sa lahat. 

Siya ang dahilan kung bakit napakaganda ng gabing ito. Gabi na higit sa lahat ng gabi. Gabing pinagpala, Gabing mahiwaga!

====

Siyam ang pagbasa ngayon, na kung iisa-isahin ay mamamalas natin kung gaano naging mapagmahal ang Diyos sa mundo at sa tao na kanyang ginawa sa kanyang imahe at kalikasan. Now, let's look first at every reading before we dwell into the Gospel so that we could understand every proclamation deeply.

Una nating makikita ang paglikha ng Diyos sa mundo at sa tao. Nilikha niya ito na ayon sa kanyang kagustuhan. Siya ay natutuwa sa kanyang mga ginawa, at wala siyang nilikhang mali o taliwas sa kanyang nais. Nilikha niya ang tao dahil nais niyang tayo ang mamahala sa buong sangnilikha. Subalit dahil sa pagkakamaliat pagkakasala rin ng tao kaya tayo ay nagkaroon ng dakilang kaparusahan: Kamatayan.

Ikalawa nating masasaksihan ang dakilang paghahandog ni Abraham kay Isaac doon sa bundok ng Moria. Kahit na alam niyang kay Isaac magmumula ang lahing pinagpala ng Diyos, sumunod pa rin si Abraham at handang inialay si Isaac sa Diyos. Nakita naman ng Panginoon ang pagiging masunurin ni Abraham, kaya lalo pa niya itong pinagpala.

In the third reading, we shall witness the love of God towards Israel, manifested on the wondrous passing of the whole nation through the Red Sea on dry land and away from the Egyptians. This is the event which defined the fidelity of God towards his chosen people, and how he listened to their cry.

The following readings show how God loved - and continues to love -  Israel. He always remembers them especially at their times of trouble and never leaves them confounded (4th Reading), provides them with every material and spiritual blessing that they can have (5th Reading), including Divine Wisdom of knowing what is right and wrong (6th Reading). He desires everyone to rise up from the ashes of sin and cleanse us with the water of life, after which he will lead us to his Divine Dwelling wherein we shall consider him as God and he will consider us his chosen people. (7th Reading).

At sa wakas, sa sulat ni Pablo ay pinapaalala sa atin ang bisa at hiwaga ng Sakramento ng Binyag na ating tinanggap. Sa sakramentong ito, namamatay tayong kaisa ni Kristo sa Krus, at kaisa rin niya tayo'y nabubuhay na bilang kanyang kapatid at mga anak ng Diyos.

=====

Ito ang misteryong bumabalot sa gabing ito, na ang kaganapan ay mapapakinggan natin mula sa pagsaksi ni San Mateo. Ang mga babaeng ligalig at nalulumbay sa pagkamatay ng Maestro ay nagulat sa kanilang nakita: isang bukas na libingan, isang anghel na nagbabantay, at mga tanod na lupasay sa lupa. 

Nagtataka ang mga babae sa kanilang nasaksihan, subalit sinabi ng Anghel, Huwag kayong matakot...alam kong hinahanap ninyo si Hesus...wala siya rito...SIYA'Y MULING NABUHAY!!!

Nang sila ay sinugo ng Anghel upang ibalita ito sa mga alagad, nakita nila si Hesus na muling nabuhay. Sinabi rin niya sa mga kababaihan, Huwag kayong matakot. Sabihan ninyo ang mga kapatid na tumungo sa Galilea; doon nila ako makikita.

Siya'y muling nabuhay! Ito ang pinakamensahe ng magandang gabing ito. Ang Panginoong Hesus na namatay, ngayo'y buhay! Kapiling natin siya! Kaisa, karamay! Naranasan na niya ang pahirapan, naramdaman na niya ang mamatay, kaya ramdam at abot niya ang bawat isa sa atin. Ngayon nga'y ginugunita natin ang kanyang dakilang pagtawid tungo sa liwanag ng buhay! 

Ang kanyang pagkabuhay ay nagdadala ng pag-asa sa atin! Para sa mga nakatanggap ng Sakramento ng Binyag, ito ang pinakarurok ng ating pinananampalatayan. Para sa buong Simbahan, ito ang dahilan ng ating pag-iral. At para sa ating nananamplataya, ito ang simula ng ating bagong buhay sa Diyos. Walang duda, ang ating ginugunita sa Magandang Gabing ito ay ang mismong sentro ng ating buhay bilang isang Kristiyano, at bilang isang nilalang ng Diyos!

Ilang beses na nga ba nating hindi pinansin ang hiwagang ito? Sa maraming Easter na na dumaan sa atin, ilang beses na nating narinig ang mga katagang He is Risen! subalit hindi ito itinimo sa ating puso; parang wala lang. Patuloy tayo sa pamumuhay sa ating sarili; patuloy tayo sa pagkakasala. Walang pakialam, walang nais na makialam. Walang dahilan para magbunyi. Basta tayo, tayo at tayo lang ang mahalaga!

Subalit pansinin natin ang Panginoon ngayon! Dumarating siyang muling nabuhay upang sabihin sa atin, Huwag kayong matakot! Napagtagumpayan ko na ang mundo! Damhin natin ang biyayang nagmumula sa kanyang puso na laging bukas para sa mga taong nais makahanap ng pamamahinga at lakas sa gitna ng sugatang buhay. Damhin natin ang kanyang pagmamahal at ang pagmamahal ng kanyang Ama sa atin na hindi ipinagkait ang kanyang anak upang tayo ay tubusin. 

Ito rin ang siyang panawagan sa ating mga binyagan na inabot ng makabagong panahon: ang ipahayag sa lahat na merong Diyos na nagmamahal, na sinugo niya ang Anak niyang si Hesus upang iligtas tayo. Sa isang kabihasnang lumalaban sa sekularisasyon ng mundo, isang hamon ito para sa atin na bininyagan sa Tubig at Espiritu  na isigaw sa mundo na merong isang gabing maganda na kung saan ang taong namatay sa Krus ay muling nabuhay, nagising na maningning sa kapangyarihan at lakas. At handa siyang lumapit sa atin upang pahirin ang mga luha natin sa mata, palakasin ang ating loob at bigyan ng kanyang Espiritu ng kaliwanagan.

Tunay nga na maganda ang gabing ito. Huwag nating sayangin ang biyayang dumarating sa atin. Tanggapin natin ang biyayang nag-uumapaw sa gabing ito na pinagpala sa lahat! 

MAGANDANG GABI!!!

CHRISTOS ANESTI! ALITHOS ANESTI! 

ALLELUIA!!!

A BLESSED EASTER TO EVERYONE!!!

From: UrDose.blogspot.com

BIYERNES SANTO PO NGAYON!

April 22, 2011

GOOD FRIDAY OF THE LORD'S PASSION

Is 52,13-43,12 . Heb 4,14-16.5,7-9

Jn 18,1-19,42

=====

At siya ay pumanaw para sa atin. Namatay siya sa Krus para tayo'y iligtas. Sa kanyang mga sugat, tayo ay gumaling.

Parang lumang tugtugin, no? Lagi na lang natin itong naririnig, na si Kristo ay mahal tayo, kaya siya namatay para sa atin. Nakakasawa, nakakabobo kasi paulit-ulit, sabi ng ilan. Eh ano'ng pakialam ko, sabi pa ng iba. Para sa iba, old school na ang paggunita natin ngayon sa kamatayan ni Hesus. Mas mahalaga pa ang pagiging gangster at pagfi-fliptop, ang pagiging adik sa droga at sex at ang pagsuporta sa mga bagay na tumututol sa paglikha ng buhay. 

Ngunit para sa taong nananampalataya na minsan ay may isang taong namatay para sa kanya, ito ay isang balita ng pag-asa, isang balita ng buhay! Nakikiuso siya kahit papaano, ngunit hindi maiaalis sa kanya ang taos na pagmamahal sa Panginoong tumubos sa kanya. At kahit kailan ay hindi ito matutumbasan ng kinang ng kayamanan ng mundong ito.

Ngayon po ay Biyernes Santo (aba! Intro pa lang pala yung nasa itaas!?!), at sa malungkot na paligid ay atin talagang mararamdaman ang kadakilaan ng ginawa ni Hesus, ang tupang maamo na pinatay para iligtas ang mundo. Normal na sa ilan ang makitang may gumagapang at nagpupuryos sa kalsada (ingat lang po sa inyo ah, baka magka-heat stroke kayo!), maraming tao sa ating mga simbahan lalo na sa serbisyo ng Pitong Huling Wika, Pagparangal sa Krus at Prusisyon ng Paglilibing. Ang iba ay nasa bahay lang, nagpapakaridad o walang ibang ginagawa kundi mag-movie marathon.

Napakalayo na nga ng ating paggunita ng araw na ito sa pinakaunang paggunita ng mga Hudyo rito may 2000 taon nang nakakaraan. Hindi tulad natin ngayon na ginugunita ang taong namatay sa Golgotha, sila ay isang bayan na kinasusuklaman ang taong iyon, na kanilang nakasama at nakapiling. Siya na nagpagaling, nagpalayas ng masamang espiritu at nangaral ng Mabuting Balita, heto't kanilang ipinapatay sa kanyang 'paglapastangan' sa ngalan ng Diyos at pagsasabi na siya 'daw' ang Anak ng Diyos.

Kung pakikinggan ang ating pagpapahayag ngayon, para siyang isang powerhouse drama sa dami ng ating makikitang personalidad. Andyan si Pedro, na alam nating nagtatwa kay Hesus. Si Hudas, ang batikang taksil na nagturo sa mga awtoridad kung nasaan si Hesus. Sina Anas ay Kaypas na mainit ang dugo kay Hesus na gusto nila talaga siyang ipapatay. Si Barrabas na 'special mention' lang naman ay nang-agaw pa ng eksena at pinalaya imbes na si Hesus. Si Pilato na tulirung-tuliro at hindi alam ang gagawin kung susundin ba ang pulso ng bayan o ang tibok ng kanyang konsensya. Andyan rin ang mga sundalo ni Pilato na, palibhasa'y walang idea sa mga nangyayari, ay winalanghiya ang ating Panginoon, pinaghahampas siya at pinutungan ng korona ng tinik; pati ang balabal ni Hesus ay pinag-tripan rin. At hindi mawawala ang taong-bayan na dahil sa kinang ng salapi at pambubulag ng Sanedrin ay mas ninais na ipapatay si Hesus imbes na iligtas siya.

Pero hindi lang naman mga kontra-bida ang may eksena sa ating Ebanghelyo ngayon. Andyan rin naman si Juan, ang alagad na hindi nang-iwan hanggang sa paanan ng Krus ng kanyang Guro. Ang mga babaeng nananangis at walang magawa sa kinahinatnan ng Panginoon. Si Jose na nagkaloob ng linong panakip sa labi ng ating Panginoon, at si Nicodemo na nagpahiram ng libingan para kay Hesus. At sa lahat ng mga binanggit ko, ay pumapangalawa kay Hesus si Maria, ang kanyang Ina na matapang na humarap sa pagsubok na ito at nagpakatatag para sa kanyang minamahal na Anak na alam niyang walang ginawang anuman. 

Dalawa ang panig sa araw na ito: Ang panig ng buhay, at ang panig ng kamatayan. Ang mga taong nais na ipapatay si Hesus, at ang mga taong nagmahal sa kanya hanggang sa huling sandali. At si Hesus ang nasa sentro ng paglalabang ito.Si Hesus na siyang naging biktima ng mundo na ayaw siyang tanggapin. Si Hesus na tinanggap ang kamatayan ng isang mamamatay-tao. Si Hesus na hindi sumuko kahit na hinampas na siya, pinutungan ng tinik at pinako sa Krus. Si Hesus na namatay at inulusan pa ng sibat para masigurong wala na siyang buhay.

Itong Hesus na ito ang dahilan ng ating paggunita sa araw na ito. Siya ang nangungunang dahilan kung bakit tayo ay patuloy na nabubuhay, binibiyayaan at pinagkakalooban ng mga pagpapala. Samantalang ang iba ay walang pakialam, tayo ay nagkakatipon, sama-sama na nagpapahiwatig ng paggalang sa taong namatay sa ating pakinabang. Tayo ay humahalik sa kanyang Krus, na natataos nating tayo sa huli ay mamamatay na kasama niya. 

Patuloy ang paglalabanan ng buhay at kamatayan sa ating panahon. Mula sa di-mamatay-matay na RH Bill sa ating kongreso, hanggang sa walang habas na pagkitil sa ating Inang Kalikasan (na nagpapaalala sa akin na ngayon rin pala ay Earth Day.), hanggang sa mga nangyayari sa ating kapaligiran: katiwalian, pag-aabuso, panlalamang, at pagpatay sa ating kapatid, pisikal man o sa pamamagitan ng dila. 

Sa isang sosiyedad na inaagawan ng sekularisasyon ng pananampalataya, talagang napakahirap pumili kung saan papanig: sa buhay o sa kamatayan. Hindi ka in kung hindi ka papanig sa gawain ng mga taong masasama. Hindi ka in kung magsisimba ka... simbang labas. Hindi ka in kung hindi ka laging naka-online sa Facebook imbes na lumabas upang manalangin sa ating simbahan. Hindi ka in kung susundin mo ang usig ng konsensya. Hindi ka in kung hindi ka pabor sa RH Bill, at sinusundan mo ang payo ng mga 'Damaso' (sabi ni Carlos Celdran.)

Ibang-iba na ang panahon ngayon. Ginugunita natin ang kamatayan ng may-akda ng buhay, ngunit ang ating mga puso ay kumokontra sa buhay! Lagi nating tatandaan ang mga pahayag ni Apostol Santiago, Ang pananampalataya na walang gawa ay patay! Lagi natin sanang isipin na kaakibat ng ating mga gagawin sa araw na ito at sa susunod na panahon, ay ang taos na pagkakawang-gawa, pagtulong sa kapwa at paglaban para sa ikasusulong ng buhay. Hindi tayo magiging iba sa mga taong hindi natin kasa-kasama ngayon at sinasabing normal na Biyernes lang ito, kung tayo ay dasal lang ng dasal at walang kasamang gawa. Ipakita nawa natin sa mundo na ang Biyernes na ito ay hindi isang ordinaryong Biyernes lang... BIYERNES SANTO NGAYON!!!

Patuloy ang ating pananalangin sa ating Panginoong napako sa Krus ng Golgotha para sa mga tao at pangyayari na patuloy na sumusugat sa kanyang nasugatan nang puso. Ipinagdarasal natin ang mga taong sumusulong at nangunguna sa atin sa Inang Simbahan at sa Pamahalaan upang piliin ang mga bagay na tama at hindi ang mga pasaway. Ipinapanalangin natin ang ating mga pamilya, ang ating bansa at ang buong daigdig upang higit na mapagtibay natin ang ating samahan, pag-uunawaan, kapayapaan at pagmamahalan sa gitna ng ligalig ng ating mundo. 


Ngunit higit sa lahat, itinataas natin kay Kristong Krusipikado ang ating mga pusong sugatan, pagod sa mga pagsubok ng buhay, naguguluhan sa mga sitwasyon na nag-uudyok sa ating mamili sa pagitan ng buhay o kamatayan. Huwag tayong matakot, sabi nga sa ating pagninilay kahapon, napagtagumpayan na ni Kristo ang mundo! Consummatum est! Naganap na! Ipinagwagi niya ang mga kapanalig niya sa liwanag ng pag-ibig ng Ama!


At ito ay magaganap sa kalaliman ng isang MAGANDANG GABI...

REAL SERVANTS

April 21, 2011

HOLY THURSDAY

Evening Mass of the Lord's Supper

Ex 12,1-8.11-14 . 1Cor 11,23-26

Jn 13,1-15

==========

And so we begin the Paschal Triduum today, Holy Thursday. We come once again to that upper room where Jesus instituted the Sacrament of the Most Holy Eucharist. We feel once again the tremble of the apostles when He washed their feet. But nevertheless, we are sure that at that moment, Jesus is with us, and he stays in the consecrated hosts which remain in every altar, and which tonight will be put in another place of adoration - the Altar of Repose.

But instead of reflecting on the Gospel of the institution of the Eucharist, we are about to hear the account of John about Jesus washing the apostles' feet. After hearing many accounts of the Gospel wherein Jesus heals the sick, drives away demons and proclaims the Good News, here we are hearing that he washed his follower's feet.

When you are a newbie in attending this afternoon's mass, you can say, Ano? Parang di naman yata bagay kay Hesus ito! And it may be the coincidence. It may seem unfit for our Lord to perform such low deed. After years of performing miracles, here he is washing feet? It sounds absurd!

But let's look deeper into the situation. We hear somewhere in the Gospel that Jesus said, I came to serve, and not to be served. He had shown this in the washing of the apostle's feet. In his heart, he knew that the Father is his source of power. He performed wonders through the grace of his Father. If there's somebody to praise for this, it is not Jesus, but his Father. This is Jesus' definition of being a Real Servant, not having obedience to his own will, but to that of his Father in heaven.

This legacy he is passing to his Apostles, and through them, to us. But not everyone accepted this at first with open hearts; for Peter, this is very much awkward. Peter resisted at first, telling Jesus that he will never allow his master to wash his feet. Peter's ego is being injured at this point. In his perspective, it is he who must wash his Rabbi's feet, and not the other way around; it is very much scandalous for him and it will never happen. 

But Jesus emphasized the importance of what he's doing and he's serious. Unless I wash you, you will have no inheritance of me. Unless Peter allows Jesus to wash his feet, he will never realize the full message of the three years of his Master's teaching mission throughout Judea. And this message is focused on selfless love, that kind of love which covers even our mortal enemies. This message is focused on humility, nothing of oneself, but more of God. If Peter did not allow the Lord to wash his feet, perhaps, we could never have him as the first pope, the rock and leader of the Catholic Church.

At the end, Jesus instructs the apostles to do as he did: If I, therefore, the master and teacher, have washed your feet, you ought to wash one another’s feet. I have given you a model to follow, so that as I have done for you, you should also do. In our modern language, it is as if Jesus is saying, If I had loved you to the level of serving you, so you should serve others as I did. Never taking anything in consideration, Jesus is telling them to go and show humble service to the people who would hear proclaim the Good News. He asks them to love these flock, to the point of offering their lives for them. He exhorts them to consider the welfare of these people above theirs. 

In other words, through his washing of his apostles' feet, Jesus invites and challenges them to be Real Servants, choosing not to be served but to serve with nothing in return, loving one another as the Lord asks us to do. Through this, they would be more fitting to celebrate the Breaking of the Bread, and preach the coming of the Kingdom to the people who are waiting for it.

We continue to live in this world of secularization, the world of "me, myself and I." The threats that the Christian is facing nowadays is truly beyond mental comprehension. And we have to admit, it is hard for us to be real servants nowadays. Everyone is more focused on activities that has nothing to do with our salvation, and most to do with our damnation. We do not love our neighbor anymore; we love them for a particular price. We do not care for their needs anymore, and we are not willing to die for their sake.

Peter is more of our image nowadays. He is mirrored in people who are confused with their life. He is seen in our brothers who pity themselves and do not accept a certain event as God's will. He is heard in the cries of people who refuse to do what God wants them to do and follow their own instincts instead. Peter is realized in the people of today; we make our selves rule, and do not let God rule in our lives. We only realize that something happens as God wills, but it is too late. Blessed are those who accepted His will with an open heart, without any resistance, and do it with cheer in their spirit!

And so we ask ourselves today, Are we really fitting to be called real servants? Like Jesus who washed his apostles' feet, are we ready and brave enough to serve the poorest of our brothers and sisters? Or like Peter, do we let our pride rule above everything else and not thinking of our neighbor's sake?

Above everything else, we are called to reflect on Jesus' suffering and resurrection, and ponder on the lessons which it could give us. We are challenged by the Gospel - and by the whole Paschal Triduum - to be Real Servants. We take the example of Jesus who offered his life for all, and strive to apply it in our daily activity. We are challenged to love one another by the dimension of the Cross, offering our own lives for the sake of our brothers and sisters. We should not fear of doing this; Jesus assures us, I have won over the world!


For now, as we begin the trek of the Triduum, let us console our Lord in the Most Holy Sacrament. He is there, waiting for us, willing as always to teach us the magic of real service... to serve and not to be served. We just need to approach him. We just need to talk to him.